BRZYDOTA
Cecha kogoś lub czegoś, co wywołuje niechęć swoim wyglądem albo innymi wrażeniami zmysłowymi.
Osoba lub rzecz odbierana jako nieładna.
Ogół zjawisk lub przedmiotów sprawiających ńeprzyjemne wrażenia estetyczne.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha kogoś lub czegoś, co wywołuje niechęć swoim wyglądem albo innymi wrażeniami zmysłowymi.
Osoba lub rzecz odbierana jako nieładna.
Ogół zjawisk lub przedmiotów sprawiających ńeprzyjemne wrażenia estetyczne.
BRZYDOCIEForma rzeczownika „brzydota”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | brzydota | brzydoty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | brzydocieobecna forma | brzydotom |
| Biernikkogo? co? | brzydotę | brzydoty |
| Narzędnikkim? czym? | brzydotą | brzydotami |
| Miejscownikw kim? w czym? | brzydocieobecna forma | brzydotach |
| Odchodnikod kogo? czego? | brzydoty | brzydot |
| WołajnikTy... | brzydoto | brzydoty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: brzydocie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.