BEJ
Osoba piastująca tytuł wyższych urzędników w dawnej Turcji, a także władców Tunezji w okresie protektoratu tureckiego i francuskiego.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba piastująca tytuł wyższych urzędników w dawnej Turcji, a także władców Tunezji w okresie protektoratu tureckiego i francuskiego.
bejuForma rzeczownika „bej”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | bej | bejebejowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | bejowi | bejom |
| Biernikkogo? co? | beja | bejów |
| Narzędnikkim? czym? | bejem | bejami |
| Miejscownikw kim? w czym? | bejuobecna forma | bejach |
| Odchodnikod kogo? czego? | beja | bejów |
| WołajnikTy... | bejuobecna forma | bejebejowie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | beje |
Zobacz, w jakich słowach występuje: beju
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.