ŚWIECKOŚĆ
Niebycie duchownym; cecha osoby, która nie jest duchownym.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Niebycie duchownym; cecha osoby, która nie jest duchownym.
świeckościąForma rzeczownika „świeckość”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | świeckość | świeckości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | świeckości | świeckościom |
| Biernikkogo? co? | świeckość | świeckości |
| Narzędnikkim? czym? | świeckościąobecna forma | świeckościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | świeckości | świeckościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | świeckości | świeckości |
| WołajnikTy... | świeckości | świeckości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: świeckością
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.