ZIEW
Potocznie: ziewnięcie, czyli mimowolne, głębokie wciągnięcie powietrza połączone z szerokim rozchyleniem ust, wywołane zwykle zmęczeniem lub znudzeniem.
Wykrzyknik naśladujący odgłos ziewnięcia.
Termin tkacki: kątowa przestrzeń powstająca na krosnach przez rozdzielenie warstw nici osnowy, umożliwiająca płynne wprowadzenie wątku; przesmyk.
Rzadko: wyczuwalny ruch powietrza; tchnienie, wyziew, podmuch.
W dawnym użyciu: paszcza, czyli otwór gębowy, jaki powstaje przy najszerszym rozwarciu szczęk, a także usta osoby ziewającej.
Dawny termin architektoniczny: pusta przestrzeń lub nieszczelność powstała wskutek nieprawidłowego spasowania drewnianych elementów konstrukcyjnych, takich jak ramy okienne czy skrzydła drzwi.

GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.