ZESZŁOWIECZNOŚĆ
Cecha bycia staroświeckim, czyli przynależności do minionej epoki lub dawnej mody.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha bycia staroświeckim, czyli przynależności do minionej epoki lub dawnej mody.
zeszłowiecznościomForma rzeczownika „zeszłowieczność”, dajnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zeszłowieczność | zeszłowieczności |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zeszłowieczności | zeszłowiecznościomobecna forma |
| Biernikkogo? co? | zeszłowieczność | zeszłowieczności |
| Narzędnikkim? czym? | zeszłowiecznością | zeszłowiecznościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zeszłowieczności | zeszłowiecznościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zeszłowieczności | zeszłowieczności |
| WołajnikTy... | zeszłowieczności | zeszłowieczności |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zeszłowiecznościom
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.