ZAWIŚĆ
Uczucie silnej niechęci lub wrogości wobec osoby, której śę czegoś zazdrości, zwykle połączone z pragnieniem, by ta osoba utraciła to, co posiada.
W staropolszczyźnie: nienawiść.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Uczucie silnej niechęci lub wrogości wobec osoby, której śę czegoś zazdrości, zwykle połączone z pragnieniem, by ta osoba utraciła to, co posiada.
W staropolszczyźnie: nienawiść.
zawiściąForma rzeczownika „zawiść”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zawiść | zawiści |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zawiści | zawiściom |
| Biernikkogo? co? | zawiść | zawiści |
| Narzędnikkim? czym? | zawiściąobecna forma | zawiściami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zawiści | zawiściach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zawiści | zawiści |
| WołajnikTy... | zawiści | zawiści |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zawiścią
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.