ZAWIŚĆ
Uczucie silnej niechęci lub wrogości wobec osoby, której śę czegoś zazdrości, zwykle połączone z pragnieniem, by ta osoba utraciła to, co posiada.
W staropolszczyźnie: nienawiść.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Uczucie silnej niechęci lub wrogości wobec osoby, której śę czegoś zazdrości, zwykle połączone z pragnieniem, by ta osoba utraciła to, co posiada.
W staropolszczyźnie: nienawiść.
zawiściForma rzeczownika „zawiść”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zawiść | zawiściobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zawiściobecna forma | zawiściom |
| Biernikkogo? co? | zawiść | zawiściobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | zawiścią | zawiściami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zawiściobecna forma | zawiściach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zawiściobecna forma | zawiściobecna forma |
| WołajnikTy... | zawiściobecna forma | zawiściobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zawiści
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.