ZATRACENIEC
Osoba, która dąży do własnej zguby lub wyniszczenia śiebie, sprowadzając na śiebie nieszczęście.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która dąży do własnej zguby lub wyniszczenia śiebie, sprowadzając na śiebie nieszczęście.
zatraceńcyForma rzeczownika „zatraceniec”, mianownik i wołajnik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zatraceniec | zatraceńcyobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zatraceńcowi | zatraceńcom |
| Biernikkogo? co? | zatraceńca | zatraceńców |
| Narzędnikkim? czym? | zatraceńcem | zatraceńcami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zatraceńcu | zatraceńcach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zatraceńca | zatraceńców |
| WołajnikTy... | zatraceńcuzatraceńcze | zatraceńcyobecna forma |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | zatraceńce |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zatraceńcy
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.