Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Miękkie, suche i kruche drewno, które uległo rozkładowi pod wpływem drobnoustrojów. Próchno rozpada śę i kruszy, np. stare próchno sypie śę w rękach.
Potocznie, pogardliwie lub żartobliwie: stary, niedołężny człowiek albo stary, zniszczony przedmiot.
próchnemForma rzeczownika „próchno”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | próchno | Próchna |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | próchnu | PróchnomPróchnom |
| Biernikkogo? co? | próchno | Próchna |
| Narzędnikkim? czym? | próchnemobecna forma | PróchnamiPróchnami |
| Miejscownikw kim? w czym? | próchnie | PróchnachPróchnach |
| Odchodnikod kogo? czego? | Próchna | Próchen |
| WołajnikTy... | próchno | Próchna |
Zobacz, w jakich słowach występuje: próchnem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.