Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Ogrodzenie terenu lub posesji, zwykle drewniane, wykonane z desek, sztachet lub dylów umocowanych między słupami; w dawnych czasach wysoki parkan z bali służył też do fortyfikacji miast.
Bramkarz hokeja na lodzie zakłada na nogę parę ochraniaczy zwanych parkanami, a pomiędzy tymi osłonami zostaje luka.
Łowiecka sieć rybacka w postaci pionowej zagrody z wikliny, ustawiana w rzece.
Kołnierzyk — wyraz z gwary lwowskiej.
Boczna kieszeń — dawny wyraz z gwary więziennej.
parkanówForma rzeczownika „parkan”, odchodnik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | parkan | parkany |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | parkanowi | parkanom |
| Biernikkogo? co? | parkan | parkany |
| Narzędnikkim? czym? | parkanem | parkanami |
| Miejscownikw kim? w czym? | parkanie | parkanach |
| Odchodnikod kogo? czego? | parkanu | parkanówobecna forma |
| WołajnikTy... | parkanie | parkany |
Zobacz, w jakich słowach występuje: parkanów
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.