PÓŁWIATR
Wiatr wiejący z boku jednostki żeglującej, prostopadle do jej burty.
Kurs żaglowca względem wiatru wiejącego prostopadle do jego osi.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Wiatr wiejący z boku jednostki żeglującej, prostopadle do jej burty.
Kurs żaglowca względem wiatru wiejącego prostopadle do jego osi.
półwiatruForma rzeczownika „półwiatr”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półwiatr | półwiatry |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półwiatrowi | półwiatrom |
| Biernikkogo? co? | półwiatr | półwiatry |
| Narzędnikkim? czym? | półwiatrem | półwiatrami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półwietrze | półwiatrach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półwiatruobecna forma | półwiatrów |
| WołajnikTy... | półwietrze | półwiatry |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półwiatru
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.