PÓŁPEŁNOŚĆ
Cecha tego, co półpełne; bycie półpełnym.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co półpełne; bycie półpełnym.
półpełnośćForma rzeczownika „półpełność”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński. Forma przestarzała.
półpełnośćForma rzeczownika „półpełność”, biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półpełnośćobecna forma | półpełności |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półpełności | półpełnościom |
| Biernikkogo? co? | półpełnośćobecna forma | półpełności |
| Narzędnikkim? czym? | półpełnością | półpełnościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półpełności | półpełnościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półpełności | półpełności |
| WołajnikTy... | półpełności | półpełności |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półpełność
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.