PÓŁMROK
Słabe, przytłumione światło wypełniające jakąś przestrzeń, bliskie mrokowi; przy takim oświetleniu barwy przestają być wyraźnie dostrzegalne.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Słabe, przytłumione światło wypełniające jakąś przestrzeń, bliskie mrokowi; przy takim oświetleniu barwy przestają być wyraźnie dostrzegalne.
półmrokowiForma rzeczownika „półmrok”, dajnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półmrok | półmroki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półmrokowiobecna forma | półmrokom |
| Biernikkogo? co? | półmrok | półmroki |
| Narzędnikkim? czym? | półmrokiem | półmrokami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półmroku | półmrokach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półmroku | półmroków |
| WołajnikTy... | półmroku | półmroki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półmrokowi
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.