PÓŁKRATA
Zbiór z działaniem dwuargumentowym, które jest przemienne, łączne i idempotentne; w matematyce struktura algebraiczna uogólniająca kratę. Przykładem jest zbiór z działaniem brania maksimum dwóch liczb.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Zbiór z działaniem dwuargumentowym, które jest przemienne, łączne i idempotentne; w matematyce struktura algebraiczna uogólniająca kratę. Przykładem jest zbiór z działaniem brania maksimum dwóch liczb.
półkracieForma rzeczownika „półkrata”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półkrata | półkraty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półkracieobecna forma | półkratom |
| Biernikkogo? co? | półkratę | półkraty |
| Narzędnikkim? czym? | półkratą | półkratami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półkracieobecna forma | półkratach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półkraty | półkrat |
| WołajnikTy... | półkrato | półkraty |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | półkraty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półkracie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.