PÓŁBÓG
W mitologii greckiej: potomek boga i śmiertelniczki albo bogini i śmiertelnika, obdarzony nadprzyrodzonymi zdolnościami; heros.
Osoba bezkrytycznie uwielbiana, otoczona powszechnym podziwem.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
W mitologii greckiej: potomek boga i śmiertelniczki albo bogini i śmiertelnika, obdarzony nadprzyrodzonymi zdolnościami; heros.
Osoba bezkrytycznie uwielbiana, otoczona powszechnym podziwem.
półbogowieForma rzeczownika „półbóg”, mianownik i wołajnik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półbóg | półbogowieobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półbogowi | półbogom |
| Biernikkogo? co? | półboga | półbogów |
| Narzędnikkim? czym? | półbogiem | półbogami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półbogu | półbogach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półboga | półbogów |
| WołajnikTy... | półbogu | półbogowieobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półbogowie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.