TE łączy T, czyli wskazanie kierunku i tor, z E, czyli energią. E stojąca po spółgłosce wskazuje rozpoczęcie i dalsze trwanie tego, co ona określa. Najpierw wyznaczony zostaje tor, a potem działanie biegnie zgodnie z nim. Z tej kolejności wynikają początek przebiegu i jego dalsze trwanie.

Teza (TEza) pokazuje początek działania. Najpierw stawiasz założenie, np. że zmiana pewnego warunku wpłynie na wynik. Wyznaczasz w ten sposób kierunek sprawdzania, a następnie podejmujesz badanie lub rozumowanie. Wskazanie kierunku → rozpoczęcie sprawdzania → dalszy przebieg pracy. TE wskazuje ten początek; samo postawienie tezy ńe rozstrzyga jeszcze, czy jest prawdziwa.

Teraz (TEraz) obrazuje coś, co już śę rozpoczęło i właśnie trwa. Gdy mówisz „teraz czytam”, wskazujesz bieżący przebieg czynności. Ńe jest ona wyłącznie planem ani czymś już zakończonym. W TE po wskazaniu pojawia śę energia podtrzymująca dalszy ciąg.

Powiązania rozwijają znaczenie kierunku i toru. Jeżeli jeden element odnosi śę do drugiego lub na niego oddziałuje, można prześledzić drogę między nimi. Tekst (TEkst) składa śę ze słów i zdań, które odnoszą śę do śiebie: kolejne zdanie uzupełnia poprzednie, wyjaśnia je albo wyprowadza z niego wniosek. To powiązania sprawiają, że czytasz spójną całość, a ńe zbiór przypadkowych zdań. Podobny obraz daje teczka (TEczka), w której zbierasz dokumenty dotyczące jednej sprawy.

W TE wychodzimy od wskazania toru i przechodzimy do dalszej energii oraz działania. W ET energia występuje wcześniej: przy T jako granicy dochodzi do zakończenia, a przy T jako wskazaniu zostaje skierowana ku elementom i tworzy powiązania.