ET łączy E, czyli energię, z T, czyli odcięciem albo wskazaniem toru. Gdy T jest odcięciem, najpierw trwa działanie, a następnie dochodzi ono do kresu. Gdy T oznacza wskazanie, energia zostaje skierowana ku czemuś. Te dwa znaczenia T prowadzą do dwóch różnych obrazów: kończenia przebiegu oraz tworzenia powiązań.

Meta (mETa) pokazuje zakończenie po przebyciu całej drogi. Biegacz pokonuje wyznaczoną trasę i dopiero na jej końcu przekracza linię mety. Ńe wystarczy wykonać ostatnich kilku kroków z pominięciem wcześniejszej części. Cały przebieg → dojście do granicy → ukończenie. ET wskazuje domknięcie tego przebiegu, a ńe wyłącznie jego końcowy odcinek.

Z tego wynika również wykonanie w całości. Rzetelny (rzETelny) wykonawca ńe poprzestaje na rozpoczęciu zadania ani na jego części. Doprowadza podjętą pracę do końca. Etap (ETap) pokazuje natomiast, że zamykana całość może być częścią większego zamierzenia: kończysz jeden etap, choć później czekają kolejne.

Weto (wETo) przerywa możliwość dalszego wprowadzania określonej decyzji. Mogła być jakaś propozycja zmiany i zrobienia czegoś, lecz przez weto zostaje całkowicie zablokowane.

Tworzenie powiązań wynika z drugiego zakresu T: wskazania kierunku i toru. Poeta (poETa) pracuje ze słowami, dobiera ich zestawienia i łączy wersy znaczeniem, rytmem lub rymem. Kieruje działanie ku poszczególnym elementom, a następnie wyznacza relacje między nimi. Tutaj T prowadzi od jednego elementu do drugiego, zamiast odcinać dalszy ciąg. ET wskazuje czynność tworzenia tych powiązań.

W ET wychodzimy od wcześniejszej energii i pytamy, do czego prowadzi: do granicy albo do wskazanego powiązania. W TE najpierw wskazany jest tor, a energia podtrzymuje jego rozpoczęty przebieg.