ŚRODNIK
Środkowy element kształtownika lub dwuteowego dźwigara blachowego, znajdujący śę między stopkami.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Środkowy element kształtownika lub dwuteowego dźwigara blachowego, znajdujący śę między stopkami.
środnikiForma rzeczownika „środnik”, mianownik / biernik / wołajnik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | środnik | środnikiobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | środnikowi | środnikom |
| Biernikkogo? co? | środnik | środnikiobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | środnikiem | środnikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | środniku | środnikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | środnika | środników |
| WołajnikTy... | środniku | środnikiobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: środniki
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.