ŚMIERTELNIK
Książk. człowiek jako istota śmiertelna, która musi umrzeć.
Książkowo: przeciętny człowiek, który niczym śę ńe wyróżnia.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Książk. człowiek jako istota śmiertelna, która musi umrzeć.
Książkowo: przeciętny człowiek, który niczym śę ńe wyróżnia.
śmiertelnikForma rzeczownika „śmiertelnik”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | śmiertelnikobecna forma | śmiertelnicy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | śmiertelnikowi | śmiertelnikom |
| Biernikkogo? co? | śmiertelnika | śmiertelników |
| Narzędnikkim? czym? | śmiertelnikiem | śmiertelnikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | śmiertelniku | śmiertelnikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | śmiertelnika | śmiertelników |
| WołajnikTy... | śmiertelniku | śmiertelnicy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | śmiertelniki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: śmiertelnik
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.