ŚCIERCIAŁKA
W średniowieczu: rycerz ńższego stanu, ńemający własnej siedziby.
Mężczyzna świeżo włączony w szeregi szlachty.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
W średniowieczu: rycerz ńższego stanu, ńemający własnej siedziby.
Mężczyzna świeżo włączony w szeregi szlachty.
ścierciałceForma rzeczownika „ścierciałka”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ścierciałka | ścierciałkowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ścierciałceobecna forma | ścierciałkom |
| Biernikkogo? co? | ścierciałkę | ścierciałekścierciałków |
| Narzędnikkim? czym? | ścierciałką | ścierciałkami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ścierciałceobecna forma | ścierciałkach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ścierciałki | ścierciałekścierciałków |
| WołajnikTy... | ścierciałko | ścierciałkowie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | ścierciałki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: ścierciałce
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.