ŁUCZYWO
Przestarzale: kawałek smolistego drewna używany dawniej jako źródło światła, a także do rozpalania ognia w piecu. Łuczywo z drzew iglastych dawało dużo dymu i kopcia, więc później używano też drewna buka, brzozy i olszyny.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Przestarzale: kawałek smolistego drewna używany dawniej jako źródło światła, a także do rozpalania ognia w piecu. Łuczywo z drzew iglastych dawało dużo dymu i kopcia, więc później używano też drewna buka, brzozy i olszyny.
łuczywForma rzeczownika „łuczywo”, odchodnik, liczby mnogiej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | łuczywo | łuczywa |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | łuczywu | łuczywom |
| Biernikkogo? co? | łuczywo | łuczywa |
| Narzędnikkim? czym? | łuczywem | łuczywami |
| Miejscownikw kim? w czym? | łuczywie | łuczywach |
| Odchodnikod kogo? czego? | łuczywa | łuczywobecna forma |
| WołajnikTy... | łuczywo | łuczywa |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łuczyw
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.