ŁOBUZIAK
Potocznie, zwykle z pobłażliwością lub żartobliwie: psotny chłopiec, energiczne dziecko, które często rozrabia.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Potocznie, zwykle z pobłażliwością lub żartobliwie: psotny chłopiec, energiczne dziecko, które często rozrabia.
łobuziakForma rzeczownika „łobuziak”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | łobuziakobecna forma | - |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | łobuziakowi | łobuziakom |
| Biernikkogo? co? | łobuziaka | łobuziaków |
| Narzędnikkim? czym? | łobuziakiem | łobuziakami |
| Miejscownikw kim? w czym? | łobuziaku | łobuziakach |
| Odchodnikod kogo? czego? | łobuziaka | łobuziaków |
| WołajnikTy... | łobuziaku | - |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | łobuziaki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łobuziak
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.