ŁAZĘGA
Osoba, która lubi dużo chodzić i włóczyć śę bez stałego miejsca lub celu; potocznie i zwykle z pogardą o kimś, kto woli wałęsać śę zamiast robić coś pożytecznego.
Długie chodzenie lub włóczenie śę bez konkretnego celu.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która lubi dużo chodzić i włóczyć śę bez stałego miejsca lub celu; potocznie i zwykle z pogardą o kimś, kto woli wałęsać śę zamiast robić coś pożytecznego.
Długie chodzenie lub włóczenie śę bez konkretnego celu.
łazęgForma rzeczownika „łazęga”, odchodnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | łazęgałazęga | łazędzyłazęgi |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | łazędzełazędze | łazęgomłazęgom |
| Biernikkogo? co? | łazęgęłazęgę | łazęgiłazęgów |
| Narzędnikkim? czym? | łazęgąłazęgą | łazęgamiłazęgami |
| Miejscownikw kim? w czym? | łazędzełazędze | łazęgachłazęgach |
| Odchodnikod kogo? czego? | łazęgiłazęgi | łazęgówłazęgobecna forma |
| WołajnikTy... | łazęgołazęgo | łazędzyłazęgi |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | łazęgi |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łazęg
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.