ŁATACZ
Osoba, która łata dziury, np. w butach, przykrywając je lub wypełniając jakimś materiałem.
Żartobliwie: osoba uzupełniająca braki w czymś, np. w budżecie.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która łata dziury, np. w butach, przykrywając je lub wypełniając jakimś materiałem.
Żartobliwie: osoba uzupełniająca braki w czymś, np. w budżecie.
łataczówForma rzeczownika „łatacz”, odchodnik i biernik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | łatacz | łatacze |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | łataczowi | łataczom |
| Biernikkogo? co? | łatacza | łataczówobecna formałataczy |
| Narzędnikkim? czym? | łataczem | łataczami |
| Miejscownikw kim? w czym? | łataczu | łataczach |
| Odchodnikod kogo? czego? | łatacza | łataczówobecna formałataczy |
| WołajnikTy... | łataczu | łatacze |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | łatacze |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łataczów
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.