ŁĘKOMIR
Staropolskie imię męskie.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Staropolskie imię męskie.
ŁękomirForma rzeczownika „Łękomir”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | Łękomirobecna forma | Łękomirowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | Łękomirowi | Łękomirom |
| Biernikkogo? co? | Łękomira | Łękomirów |
| Narzędnikkim? czym? | Łękomirem | Łękomirami |
| Miejscownikw kim? w czym? | Łękomirze | Łękomirach |
| Odchodnikod kogo? czego? | Łękomira | Łękomirów |
| WołajnikTy... | Łękomirze | Łękomirowie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | Łękomiry |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łękomir
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.