ĆWIEKULEC
Krzew lub małe drzewo o rozłożystym pokroju i różowych owocach; trzmielina pospolita (Euonymus europaeus).
Drzewo przeznaczone na ćwieki szewskie.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Krzew lub małe drzewo o rozłożystym pokroju i różowych owocach; trzmielina pospolita (Euonymus europaeus).
Drzewo przeznaczone na ćwieki szewskie.
ćwiekulcuForma rzeczownika „ćwiekulec”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ćwiekulec | ćwiekulce |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ćwiekulcowi | ćwiekulcom |
| Biernikkogo? co? | ćwiekulec | ćwiekulce |
| Narzędnikkim? czym? | ćwiekulcem | ćwiekulcami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ćwiekulcuobecna forma | ćwiekulcach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ćwiekulca | ćwiekulców |
| WołajnikTy... | ćwiekulcuobecna forma | ćwiekulce |
Zobacz, w jakich słowach występuje: ćwiekulcu
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.