ĆWIECZKARZ
Rzemieślnik w dawnej Polsce wyrabiający ćwieki lub nabijający nimi wyroby.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Rzemieślnik w dawnej Polsce wyrabiający ćwieki lub nabijający nimi wyroby.
ćwieczkarzaForma rzeczownika „ćwieczkarz”, odchodnik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ćwieczkarz | ćwieczkarze |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ćwieczkarzowi | ćwieczkarzom |
| Biernikkogo? co? | ćwieczkarzaobecna forma | ćwieczkarzówćwieczkarzy |
| Narzędnikkim? czym? | ćwieczkarzem | ćwieczkarzami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ćwieczkarzu | ćwieczkarzach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ćwieczkarzaobecna forma | ćwieczkarzówćwieczkarzy |
| WołajnikTy... | ćwieczkarzu | ćwieczkarze |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | ćwieczkarze |
Zobacz, w jakich słowach występuje: ćwieczkarza
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.