Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Zespół dodatnich cech moralnych człowieka, takich jak prawość, szlachetność i uczciwość; także pojedyncza dodatnia cecha charakteru uznawana za zaletę, np. cierpliwość lub męstwo.
Przestrzeganie zasad obowiązującej etyki lub moralności; postępowanie zgodne z nimi.
Przenośnie: dziewictwo, czystość, niewinność.
Przenośnie: osoba cnotliwa.
cnotęForma rzeczownika „cnota”, biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | cnota | cnoty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | cnocie | cnotom |
| Biernikkogo? co? | cnotęobecna forma | cnoty |
| Narzędnikkim? czym? | cnotą | cnotami |
| Miejscownikw kim? w czym? | cnocie | cnotach |
| Odchodnikod kogo? czego? | cnoty | cnotcnót |
| WołajnikTy... | cnoto | cnoty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: cnotę
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.